Niet denken maar ”gewoon doen”

Gewoon doen. Een uitspraak en advies waar ik een klein beetje allergisch voor ben, want iets ‘gewoon doen’ is niet gewoon zo makkelijk! Ja of nee? Waarom wel of niet? Misschien kun je wel 10 redenen vinden om het maar gewoon niet te doen en maar één reden om het juist wél te doen. Moet je het dan toch maar ‘gewoon doen?’

Ik speel al een hele tijd met het idee om gewoon maar een blog te beginnen. En dat is zo’n idee waar ik meer ideeën voor kan verzinnen om het gewoon maar niet te doen. Maar van de week besloot ik  een gastblog op te sturen naar een site die ik zelf dagelijks bezoek. Dat vond ik super spannend en zodra ik het opgestuurd had dacht ik ‘wat heb ik gedaan?!’. Een blog over hoe eng ik het vind om op vakantie te gaan mét foto’s dus niet anoniem. Niet voorzichtig met mijn kleine teen in het water, gelijk kopje onder. Help! Lees deze blog door op de link te klikken: ‘Ik ben bang om op vakantie te gaan’

Ik schrijf misschien al wel jaren voor mezelf. Als uitlaatklep. Gewoon lekker van me af typen. Een soort digitaal dagboekje. Persoonlijk en privé. Maar ik denk dat ik schrijf over iets waar veel meer mensen zich in kunnen herkennen. Iets waar een stigma aankleeft. Iets wat ik heel vervelend vind, maar ook iets waar ik zelf aan mee werk door er niet over te praten. Het is eng om je bloot te geven en gewoon toe te geven dat je ‘ergens last’ van hebt.

Ik ben Anne, 25 jaar en begin na de zomer met het derde jaar van mijn opleiding. Ik heb al 7 jaar een relatie en we wonen deze zomer alweer een jaar samen. Dat ik een angststoornis heb is iets wat ik (natuurlijk) eng vind om hardop te zeggen, maar ik heb een rugzakje en rits ‘m voor je open.

Hoe meer je iets wil verstoppen voor anderen en misschien ook wel voor jezelf, hoe meer macht het over je heeft. Je mag niet perfect zijn en je hoeft niet in een hokje gestopt te worden. Psychisch iets mankeren kan een reden  zijn voor mensen om een negatief sociale stempel op je te willen drukken, maar daar hoef je je niets van aan te trekken. Ik ben blij dat het een trend aan het worden is om gewoon open kaart te spelen. Op social media vind je steeds meer accounts waar openlijk gesproken wordt over psychische aandoeningen, imperfecties en je een kijkje krijgt in het ‘gewone’ leven.

Ik heb nog geen idee welke kant ik precies op wil met deze blog en hoewel ik dat heel onzeker en spannend vind, probeer ik het ook te zien als een avontuur. Ik vind het leuk om te schrijven en dat is de reden dat ik dit doe. Als mensen het ook nog leuk vinden om te lezen is dat natuurlijk mooi mee genomen!

Angst met Anne is een blog waarin ik zal schrijven over mijn ervaringen met het hebben van een angststoornis, maar wees niet bang: ik zal ook gewoon schrijven over andere dingen waar mijn interesses liggen of wat ik leuk vind om te delen.

Mijn dagboek gaat online en is niet meer privé.
Ben ik daar 100% oke mee? Ik denk het niet, maar dat is goed genoeg.

Liefs,
Anne

Fotografie:

Social Cut

p.s. Follow my blog with Bloglovin

Geef een reactie