Verwachtingen

Soms besluipt mij de gedachte dat ik tekort schiet. In wie ik ben, in wat ik doe, in mijn doen en laten. Wie ik ben voor anderen, als partner, als vriendin, dochter of zus. In de rollen die ik net als ieder ander aanneem in het leven, zoals die van student, die van een meisje of vrouw van 25 jaar. Soms heb ik het gevoel compleet naast de pot te piesen. 100% te weinig te geven. Het gevoel dat ik niet kan voldoen aan verwachtingen van anderen en aan die van de strengste criticus: mezelf.

verwachten

Het is geen helpende gedachte, totaal niet motiverend, maar toch één van de pop-ups die regelmatig in beeld verschijnen. Je schiet er niets mee op met dat tekort schieten. Je kunt je pijlen beter op iets anders richten en onthouden dat niet geschoten altijd mis is.

Verwachtingen die mensen van je hebben. Ik kan er heel pietluttig over gaan doen, maar ik heb ze zelf ook. Over anderen, over bepaalde situaties en van het leven in het algemeen. Maar het vervelende van al die verwachtingen is dat het wel erg moeilijk wordt om er aan te voldoen en om dat ook weer van anderen te verwachten. Hé, weer een verwachting. Wie goed doet, goed ontmoet. Good things come to those who wait.
Verwachtingen.

Wat zo sneaky is aan een verwachting, is dat het heel makkelijk is om die van een ander in te vullen (terwijl je het misschien stiekem gewoon een beetje van jezelf had verwacht of gehoopt). Ik denk dat ik daar zelf een beetje last van heb. Vroeger dacht ik dat als ik 25 jaar was ik dan alles, of in ieder geval een hoop, voor elkaar zou hebben. Ik verwachtte afgestudeerd te zijn en aan het werk. Geen dik salaris maar gewoon genoeg om brood op de plank te brengen. En hoewel ik inmiddels 25 jaar ben, heb ik wat dat betreft de plank behoorlijk misgeslagen.

blog verwachtingen 4

”Ik heb een andere route gevolgd, een pad gekozen die beter bij mij past. Sommige mensen gaan een jaar alleen op pad in Thailand op zoek naar zichzelf, en dat deed ik ook maar dan anders.”
Tenminste, zo verwoord ik dat dan, maar het is natuurlijk niet echt een vrijwillig ingeslagen pad. Ik moest bepaalde keuzes maken, anders weet ik niet hoe ik er vandaag bij had gezeten. Maar ja, dat klinkt weer zo doom and gloom. Zo dramatisch! Veel te zware kost om iemand voor te schotelen tijdens sociaal en wenselijk gekoe- en gekalf.

En daarbij, iedereen verwacht anno 2018 dat je er een half of heel jaartje tussenuit gaat om jezelf te vinden tussen de kokosnoten en palmbomen. Zon, zee en zelfreflectie. Eten bij de locals en hier kiekjes van plaatsen op social media. Niet voor het thuisfront, maar voor de rest van de wereld. Om te laten zien dat je ergens bent en iets meemaakt wat er toe doet. Je komt een bankrekening armer maar een ervaring rijker thuis. Je kunt vermelden op je CV dat je ambities ver over de grens reiken. Je bent precies wat ze willen. Vers van de pers, nét afgestudeerd maar wel met zes jaar ervaring. Je bent de perfecte kandidaat. Je voldoet aan de verwachtingen.

blog verwachtingen 3

Ik probeer mijn verwachtingen soms maar even iets terug te schroeven en gewoon tevreden te zijn met wat er nu is. Te accepteren dat het leven loopt zoals het loopt en dat het soms met me aan de wandel gaat. Dat ik de route niet van te voren kan uitstippelen. Het heeft geen zin heeft om terug te kijken en te balen van bepaalde dingen. Ik heb her en der vertraging opgelopen. Maar het hoeft toch ook niet in hoge snelheid? Hoe je er komt maakt niet uit, als je er maar komt. En wat ‘er’ dan precies is kan voor iedereen weer wat anders zijn.

Soms moet je een patroon doorbreken.
En een verwachtingspatroon is er eentje van.

De perfecte tijd is de tijd die past bij je eigen tempo. Even niets verwachten, ik verwacht liever.

Afbeeldingen: angstmetanne

 

1 Reactie

  1. Renske
    juli 24, 2018 / 3:59 pm

    Eindelijk! Het blog wat ik graag wil lezen! Van een inspirend, creatief persoon met veel humor.

    Heerlijk & eerlijk en ik vind het top dat je dit doet! Ik word je trouwe #1 volger!

Geef een reactie