Piekeren over piekeren: een ritje in mijn gedachtetrein.

Iedereen maakt zich soms zorgen. Het overkomt ons allemaal weleens dat we de slaap niet kunnen vatten en dat we maar blijven malen. Het is normaal om je af en toe suf te piekeren. Er is geen vuiltje aan de lucht als je je zo nu en dan even flink zorgen maakt. Als je je letterlijk continu wel ergens zorgen over maakt kun je hier behoorlijk ziek van worden. Sterker nog, overmatig piekeren kan een aandoening zijn. Nou ben ik een van de gelukkige met een gegeneraliseerde angststoornis, ook wel piekerstoornis genoemd. Ik ben een echte piekeraar.

Denken over het denken. Piekeren over het piekeren. Enorm vermoeiend maar waar. Het is dagelijkse kost voor mij. Zelfs over twijfelen twijfel ik. Mijn hoofd draait overuren. Wat als? Overal worden vraagtekens achter gezet. Het kost me een hoop tijd en energie maar levert me niks op. Het beïnvloedt mijn dagelijks leven behoorlijk. Spontaan actie ondernemen doe ik nauwelijks. Een stap vooruit wordt met lood in de schoenen gezet. Het gevolg van al dat overdenken is dat ik ergens te lang bij stil blijf staan. Dromen blijven dromen. Ideeën worden niet uitgewerkt en plannen worden niet gesmeed. Vallen en opstaan krijgt geen kans als je op je billen blijft zitten.

Niet doen maar denken 
Ik neem de blog als voorbeeld. Nog geen week oud en spiksplinternieuw. Ik ben een groentje, heb 0 ervaring en ik doe maar wat. Een blog starten in 2018, is dat wel een goed idee? Ben ik stom bezig? Who cares, probeer ik dan maar te denken, je doet het toch voor jezelf? Ik schrijf met veel plezier en dat heb ik altijd al gedaan. Dagboekjes, lijstjes, korte of lange verhalen en gedichten, you name it. Ik hoef mezelf niet te bewijzen. Ik wil open en eerlijk zijn over mijn struggles en er niet bang voor zijn. Dat ben ik tenslotte al genoeg. Een fijn en eigen plekje creeëren voor mijn hobby is de motivatie achter angstmetanne. Als het aan mijn alterego ‘piekerpiet’ lag was de stekker er alweer uit getrokken. Als ik daaraan toe geef doe ik wat ik altijd doe en dat is drie keer niks. Het papier blijft onbeschreven.

kelly-sikkema-382044-unsplash

Wie al zijn tijd verdoet met denken zal geen tijd over houden om te doen. Deze blog is als het ware de perfecte oefening voor mij en mijn pieker problemen. Ik vind het spannend en vraag me af waar ik mee bezig ben maar hé, that’s (my) life. Wat als niemand het wil lezen? En nog enger: Wat als mensen het wél gaan lezen en mij een enorme weirdo vinden? Tjoek tjoek, daar gaat het gedachtetreintje weer. Ik moet aan de rem trekken voordat het ontspoort. Ik spreek met mezelf af: Piekeren moet kunnen, maar het mag niet de boel voor je bepalen. Zo, dat is dan afgesproken en heb ik voorlopig van me af geschreven. Niet meer aan denken.

Oneindige stroom aan negatieve gedachten
Zoals inmiddels wel duidelijk is geworden ben ik geen psycholoog, expert of wat dan ook. Ik kan alleen schrijven vanuit mijn eigen ervaringen en daar heb ik er zat van. Hoe de piekerstoornis bij mij tot uiting komt is misschien inmiddels al wat duidelijker geworden. Ik ervaar het als een oneindige stroom aan gedachten die mij dagelijks probeert te overspoelen. Soms kan ik de gedachten op tijd een halt toe roepen en soms laat ik mij erin mee slepen. Het grootste gevaar dat op de loer ligt is dat het piekeren de keuzes voor mij gaat maken. Met als gevolg dat ik helemaal geen keuzes meer maak. Stil blijf staan. Minder piekeren en meer plezier is min of meer het doel.

Als je dit doet, dan..
En dan nu een fijn lijstje met tips en tricks die perfect werken tegen het piekeren. Pas deze tips toe en je bent het binnen no-time de baas. De tips zijn appeltje-eitje en vragen niet om inzet of doorzettingsvermogen. Dat klinkt als muziek in je oren maar helaas is het klinkklare onzin. Voor niets gaat de zon op. Na regen komt zonneschijn en daarna kun je weer een bui op je kop krijgen. Je maakt er elke dag opnieuw het beste van en soms stoot je je teen meerdere malen aan dezelfde steen.

anna-sullivan-575433-unsplash.jpg

Het beste wat je kunt doen is ook het aller moeilijkste: Je bewust worden van je denkfouten en deze corrigeren. Herkennen wanneer je de controle verliest over je gedachten en er actief mee aan de slag gaan. Hoe ik dat probeer? Ik schrijf mijn piekergedachten op en raak hiermee in een verhitte discussie. Ik denk regelmatig ”dat gaat mij toch niet lukken” maar waarom zou iets per definitie niet lukken? Welke bewijzen heb ik daarvoor? En nog belangrijker: Waarom zou het wel lukken en welke bewijzen kan ik daarvoor verzamelen? Je manier van denken kan veranderen, maar je zult het moeten trainen. Gewenst resultaat komt niet vanzelf.

Als je hoofd vol zit met negativiteit is het schuiven, passen en meten. Beetje bij beetje maakt het plaats voor het positieve. Als je gehoor zo getraind is om complimenten en optimisme het ene oor in en het andere uit te laten gaan, kan het even duren voordat je het uit de ruis oppikt. Als je zicht zich focust op dat ene zwarte spikkeltje, zul je niet zien dat de muur verder hagelwit is. Oefening baart kunst.

Dat je aan een piekerstoornis lijdt hoeft niet te betekenen dat je er ook onder moet lijden.
Pieker daar niet over.

Waar gaat jouw gedachtetrein naartoe?

 

Fotografie:

Kelly Sikkema Anna Sullivan

Geef een reactie