Patroon – De bekende weg

Het is weer een tijd geleden dat ik een blog heb geplaatst, maar dat betekent niet dat mijn pen heeft stil gelegen. Het was even fijner om te schrijven dan te typen. Krabbelen wat tussen mijn oren rondspookt. En daar komt heel wat doorstrepen, krassen en herformuleren bij kijken. Gedachten komen tenslotte zoals ze komen. Onoverzichtelijk en met elkaar verweven. Als iets (voor mij) therapeutisch werkt is dat het uitpluizen van de wirwar door van me af schrijven. En opeens wordt dat wat zo wazig en troebel leek tastbaar in de vorm van een beschreven lijntjespapier.

Black Fountain Pen Placed on Spiral Notebook
bron: http://www.pexels.com

Een bladzijde uit mijn notitieboek (januari 2019).

Patroon
De bekende weg

Niets wordt nieuw als je bij het oude blijft.
Niets wordt anders zolang je hetzelfde doet.
Je bewandelt een bekend pad maar verkent het alsof het voor het eerst is.
Loop je aan tegen een vreemd vertrouwd bankje.
Krab je je achter je oren en vraag je je af hoe je daar bent gekomen.
Op een andere dag en op een andere tijd.
In dezelfde setting van een oud patroon.

In een doolhof van gedachten baan je je weg door overdenken over denken.
Waar je de weg kent raak je het kwijt.
Als je geen stap in de goede richting zet ga je de verkeerde kant op.
Met een spat op een schone lei zijn de vooruitzichten rooskleurig.
Je creëert je eigen demonen door ze ruimte te geven om te wonen.
Wat je voedt dat groeit.
Laat het links liggen om de controle uit handen te geven.
Dan houdt je je handen vrij voor meer.

Angst houdt wat je van het leven vreest niet tegen.
Terwijl het andersom je wel tegenhoudt te leven.
Het heeft nooit iets anders voor je gedaan dan het aan je voorbij laten gaan.
Als je blijft in de schijnveiligheid van je cocon.
Trek je los van de plak van je eigen korthouden.
Je hart klopt zoals het klopt ook al houd je een vinger aan de pols.
Ga naar links waar je altijd rechts gaat met een vinger op de zere plek.
Ik wil mezelf verrassen met hoe lastig eenvoudig het kan zijn.

Het is stiller dan je denkt met het rumoer dat zit in jezelf.
Alle kennis is aan boord dus laat het varen en probeer het zonder.
De kapitein gaat met het schip ten onder.
Het vreet je op tot het niet meer genoeg is om de honger te stillen.
Tot je vol bent van onverzadigd zijn.

Het houdt ooit op en de tijd staat niet met je stil.
Je weet van te voren dat spijt achteraf komt.
Kansen komen niet eindeloos voorbij.
Grijp om je heen en klamp je aan iets vast.
Doe iets, want iets doen verandert.
Moed ligt in flarden voor je neus op je te wachten tot je het bij elkaar raapt.
Als je wacht op het goede moment zal je blijven waar je bent.
Klaar tot het je omver zal blazen laat het je zitten.
Wacht het geruisloos op jou.

Waar je nu bent kun je vandaan komen.
Je hoeft niet naar de grond te staren voor een broodkruim van het verleden.
Scherven brengen geen geluk. Het is geen kant en klaar product.
Het moet gemaakt worden en echt af zal het nooit zijn.

Een uitgestippelde reis is geen voorwaarde om een andere weg in te slaan.
Voel het kriebelen van het groene gras tussen je tenen en neem de benen.
Je begeeft je niet op dun ijs.
Je verdrinkt niet in een regenplas.

Veiliger buiten de tralies van je comfortzone dan je daar binnen ooit was.

 



Vond je dit leuk om te lezen?

2 Reacties

  1. Fleur
    februari 27, 2019 / 7:17 pm

    Kus voor jou zus

    • angstmetanne
      Auteur
      februari 27, 2019 / 9:19 pm

      Kus!

Geef een reactie