Mooi verwoorden

2 woorden, 16 letters. Merken dat er iets niet klopt. Nattigheid voelen. Iets dat niet helemaal lekker, of zelfs helemaal niet lekker, zit. Ook voor zoiets kent onze Nederlandse taal een mooi spreekwoord. Mooie vormgeving voor een minder mooie inhoud. Het puzzelwoordenboek geeft je verschillende opties om die ‘nattigheid’ die je voelt te verwoorden. Het ‘voor jezelf uit te puzzelen.’ Een 6 letter woord: gevaar. Een 9 letter woord: perikelen. Een 11 letter woord: moeilijkheid. Of je gaat voor een lekker eigenwijs, eigentijds raadsel met een moeilijkheidsgraad van 5 sterren. Zin die bestaat uit 3 woorden die de bui die je voelt hangen het beste omschrijft: Storm op komst. Alle blokjes zijn gevuld. Lees van boven naar beneden je oplossing. Scheur ‘m uit, stop het in een envelop en ontvang een beloning die zo welkom is als een hond in de keuken.
Mooie woorden. Ik gebruik ze als schild tegen wat ze eigenlijk zeggen.

Schrijven als therapie. De multidisciplinaire samenwerking tussen denken en voelen, de pen en het papier of de vingers tikkend op het toetsenbord tot het tot leven komt op je computer scherm. De weg kwijt zijn en er tegelijkertijd naar zoeken. De tegenstrijdigheid van willen en doen, doen en kunnen, wel willen doen maar niet doen kunnen. Storm op komst als camouflage om niet gezien te worden voor wat het eigenlijk is. Niet zo lekker in je vel zitten. Nuance, want een depressie klinkt wel heel definitief. Dat grijpt je bij de keel en is verstikkend. Sugar coaten dan maar. Het behapbaar maken voor jezelf. Kneden tot het elastisch genoeg is om het vorm te geven. Met wat suiker erbij gaat de bittere pil erin. Van stro goud spinnen maar dan in het moderne sprookje van de 21ste eeuw waarin we, in variërende maat van ernst, allemaal wel eens nattigheid voelen.

Storm op komst
Zo zou ik het omschrijven. Ik denk dat het voor niemand onbekend terrein is. Donkere wolken boven je hoofd die met je meegaan waar je loopt. Een stortbui waar je je niet tegen kleden kan. Een dreigend donkere lucht die niet meer lijkt op te klaren. Zonder paraplu in de regen. Tot aan je knieën in een modderige plas van misère. Weer een druppel die de bijna overlopende emmer een genadeslag geeft. Het is niet zomaar een grijze dag. Zo zwart wit is het niet. Je wil niet blijven staan, vastgenageld en doorweekt. Je wil niet bij de pakken neer zitten als de put vol loopt. Hoofd boven water houden en de storm uitzitten. Ik voel het vaak wel aankomen. Ik voel de bui hangen. En hoewel ik weet waar ik op af streef, vlieg ik op de automatische piloot in het oog van de storm. Ik laat de minnen zwaar wegen en geef het de kracht de plussen onderuit te halen. Verwoestende kracht ontstaan uit tropische depressie, een tyfoon van emotie.

Ik zou zo graag zonder schuw voor het naderende donder zijn. Als er iets is wat ik onderhand geleerd zou moeten hebben is dat het, in the grand scheme of things, in een flits weer voorbij zal zijn. Want niets is voor eeuwig. Wat je overkomt moet weer overgaan. Zo natuurlijk als de seizoenen zijn is het maar een dip in de tijd. Pieken wuif ik gauw aan de kant en goede adviezen sla ik soms in de wind. Laat ik me van mijn stuk brengen door voet bij stuk te houden. En elke keer weer blaast het me omver. Ik bedek mezelf met warmte onder een deken van geduld waar ik kan rekenen op de tijd. Tijd heelt en is je beste vriend als de zon zich niet laat zien. Wachten tot de storm gaat liggen en je weer kunt gaan staan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Als je door een zwarte bril kijkt zal je de opklaring nauwelijks herkennen voor wat het is.
Het is de zonneschijn na de regen of het is enkel een moment van stilte.
De stilte voor de storm die vast weer volgen zal.

Een halfleeg glas is nog steeds halfvol.
Hoe voorzichtig je ook bent, je zal het nooit volledig droog houden.
Is het niet verdriet, huil je van het lachen.
De humor van je humeur.

Geef een reactie